Soms krijg je een vervangwagen mee waar je stiekem liever mee blijft rijden dan met je eigen auto. De Peugeot e-2008 hoort daar helaas niet bij.

Op het eerste zicht doet hij nochtans veel juist. Het design oogt modern, de lijnen zijn scherp en Peugeot probeert duidelijk een meer premium uitstraling neer te zetten. Ook binnenin krijg je meteen het gevoel dat alles rond technologie draait. Het dashboard zit vol schermen, de bekende 3D i-Cockpit moet futuristisch aanvoelen en overal zie je details die moeten tonen dat dit een moderne elektrische wagen is.

Alleen merk je na korte tijd dat Peugeot vooral veel aandacht heeft besteed aan indruk maken, en minder aan de basis.

Deze e-2008 had ongeveer 40.000 kilometer gereden en had nu al een defecte airco. Dat is geen detail op een elektrische wagen die nog relatief jong is. Je verwacht dat zulke basisfuncties gewoon probleemloos werken, zeker op deze kilometerstand.

Ook de spiegels zijn verrassend slecht. Tijdens het rijden heb je vaak het gevoel dat je zicht tekortkomt, vooral bij invoegen of manoeuvreren. Het geeft weinig vertrouwen en dat is net iets wat een auto wél moet geven. Ik heb persoonlijk zelden ene wagen gezien met zoveel dode hoeken in de spiegel

Wat dan weer opvallend is, is hoe Peugeot probeert een 360° camerasysteem na te bootsen zonder echt volledig camerasysteem. In plaats daarvan gebruikt de wagen een soort image stitching waarbij camerabeelden aan elkaar worden geplakt om een bovenaanzicht te simuleren. Het is ergens creatief opgelost en soms werkt het behoorlijk goed, maar tegelijk voelt het ook aan als een technische workaround eerder dan een echte oplossing. Vooral omdat het de dode hoeken enkel voor statische problemen oplost, niet voor dynamische issues zoals mensen die passeren

De 3D cockpit is waarschijnlijk het beste voorbeeld van waar deze wagen fout loopt. Ja, het ziet er indrukwekkend uit wanneer je instapt. De tellers lijken boven elkaar te zweven en het dashboard oogt modern. Maar na een tijdje besef je dat het vooral een gadget is. Een mooie visual verandert weinig wanneer de basis van de wagen niet overtuigt.

Ook de sensoren helpen daar niet bij. Ze reageren vaak laat of soms helemaal niet. De eerste biep komt vaak pas door als de wagen tegen het object aan staat

Het grootste probleem blijft echter het rijbereik. De cijfers die de auto toont lijken vaak weinig verband te hebben met de realiteit. Het bereik daalt veel sneller dan de effectief gereden kilometers. Na een relatief korte rit zie je het resterende aantal kilometers soms opvallend hard zakken. Natuurlijk heeft rijstijl invloed op verbruik, maar hier voelt het gewoon overdreven pessimistisch of onnauwkeurig aan.

Alsof dat nog niet genoeg was, viel na verloop van tijd ook op dat de laadstekker duidelijk tekenen van roest vertoonde. Opnieuw: dit gaat over een wagen met ongeveer 40.000 kilometer, niet over een oude afgeleefde auto. Bij een elektrische wagen verwacht je net dat zulke onderdelen degelijk afgewerkt zijn.

En dat maakt de Peugeot e-2008 uiteindelijk vooral frustrerend. Want hij rijdt eigenlijk vlot genoeg. Voor stadsverkeer voelt hij aangenaam aan en de directe respons van de elektromotor blijft fijn. Maar bijna elke positieve indruk wordt gevolgd door iets dat onafgewerkt of goedkoop aanvoelt.

De e-2008 vat daarmee perfect samen waar veel moderne auto’s vandaag mislopen. Constructeurs investeren enorm veel in schermen, animaties en marketingtermen, terwijl de fundamentele zaken soms verrassend zwak blijken.

Een goede airco, betrouwbare sensoren en degelijk zicht rondom zijn uiteindelijk belangrijker dan een futuristisch dashboard.

En net dat lijkt Peugeot hier een beetje vergeten te zijn.